“Ja, ik ben óók zenuwachtig.. schrijft Janine van Ceremonie by Janine” – hoewel ze ceremonies leidt, snapt ze heel goed welke (gezonde) spanning er bij jullie trouwdag komt kijken. In het volgende blog neemt ze jullie hierin mee.
Jullie hebben er maanden naartoe geleefd. De locatie is geregeld, de jurk en het pak zijn uitgezocht, de ringen liggen klaar en de laatste details worden afgewerkt.
En dan is het ineens zover: jullie trouwdag.
Terwijl iedereen zegt: “Geniet ervan!”, kan er van alles door je hoofd gaan.
Hebben we echt aan alles gedacht?
Wat als ik moet huilen?
Wat als ik mijn woorden vergeet?
En straks staat iedereen naar ons te kijken…
Herkenbaar? Dan zijn jullie zeker niet de enigen.
Zenuwen horen erbij
De meeste bruidsparen ervaren op de één of andere manier spanning rondom hun
trouwdag. De één heeft al dagen vlinders in de buik, terwijl de ander pas vlak voor de ceremonie beseft: vandaag gaat het echt gebeuren!
Koude handen, een versnelde hartslag, een droge mond of juist heel veel lachen… het hoort er allemaal bij.
En eigenlijk is dat helemaal niet zo gek. Jullie staan op het punt een bijzonder moment te beleven, samen met de mensen die jullie dierbaar zijn. Die zenuwen vertellen vooral dat dit moment belangrijk voor jullie is.
Ook de trouwambtenaar voelt spanning
Als zelfstandig trouwambtenaar in Limburg weet ik inmiddels dat geen enkele ceremonie hetzelfde is. Ieder bruidspaar heeft een eigen verhaal, eigen herinneringen en eigen mensen om zich heen.
Vlak voordat ik begin, ligt mijn map klaar, heb ik de trouwakte bij me en controleer ik nog één keer of alles klopt. En dan haal ik even diep adem. Daar gaan we.
Want hoe vaak je het ook doet, je wilt dat juist déze ceremonie bijzonder wordt. Dat jullie je herkennen in de woorden, dat er gelachen mag worden en dat er ruimte is voor die ene traan.
En dan kijken jullie elkaar aan...
De spanning maakt langzaam plaats voor een glimlach. Een hand wordt vastgepakt. Misschien komt er een traan of juist een enorme lach. En even verdwijnen de bloemen, de planning, de fotograaf en alle gasten naar de achtergrond.
Dan zijn er alleen nog jullie twee.
Dat is het moment waar jullie zo lang naartoe hebben geleefd. Dus als jullie straks zenuwachtig zijn: laat die kriebels er maar zijn. Jullie hoeven geen perfecte bruid of bruidegom te zijn. Jullie hoeven niets uit het hoofd te leren, zelfs de gelofte niet, want een ceremonie hoeft niet vlekkeloos te verlopen.
Lach als je moet lachen. Huil als er tranen komen. En als je even niet meer weet wat je wilde zeggen? Dan komt dat ook wel weer. Want uiteindelijk hoeven jullie maar één ding te doen: Elkaar aankijken… en samen “ja” zeggen.
En misschien ben ik op dat moment wel net zo zenuwachtig als jullie. Want ook ik wil iedere keer weer dat het een moment wordt dat jullie nooit meer
vergeten.
Liefs Janine